Rođena sam u Bečeju 1972. godine, gde sam i živela do 2006. Pohađala sam osnovnu i srednju (trgovačku) školu u svom rodnom mestu. Nakon završene srednje škole počinjem da radim, prvo u struci. 1992. godine upisujem Višu školu za informatiku, vanredno, i posle prve godine zapošljavam se u stolarskoj, privatnoj firmi. Godine 1994. prilikom povrede na radu postajem invalid, i ostajem u kolicima. 2001. godine počinje da se bavim sportom, rekreativno, za udruženje i počinjem da treniram košarku u kolicima. Krajem 2002. godine na nagovor prijatelja i Zlatka Keslera uzimam reket u ruke samo da bih probala kako mi ide, a ujedno i da se takmičim za udruženje na republičkom takmičenju. 2003. godine počinjem da treniram stoni tenis u STK „Spin“, zajedno sa Nadom i Zoranom Matić. Posle 8 meseci izlazim na prvi međunarodni turnir gde odrađujem klasifikaciju i dobijam klasu T4. Prvi turnir mi je bio upoznavanje sa potencijalnim protivnicama, ukoliko ostanem da se bavim stonim tenisom. 2004. godine na Svetskom kupu u Laškom sa saigračicom Nadom Matić stižem do prve medalje, bronzane ekipne, i dobijam motiv više da se zadržim u stonom tenisu i pokušam stići do „vrha“. Svakodnevnim treninzima i pod budnim okom Zlatka Kesler napredujem sve više i 2006. godine stižem do svog prvog finala i svoje prve pojedinačne medalje, srebrne, u Sloveniji u Laškom. Posle te medalje u Slovačkoj, opet igram finale i osvajam 2 mesto, da bi te godine (2006) u gradu Wupertalu (Nemačka) konačno stigla i do zlatne medalje. U 2007. godini cilj mi je bio plasman na olimpijske Igre i cele prošle godine, iz turnira u turnir, osvajala sam bodove i sve bolji plasman na rang listi. Sve tu krunišem upehom na Evropkom, u Kranjskoj Gori, gde osvajam sa saigračicama Nadom Matić i Zoricom Popadic srebrnu, ekipnu, medalju, ali i sopstvenim upehom osvajanjem titule Evropskog šampiona (zlatna medalja) koja me je direktno vodila na olimpijadu.Nakon ovog uspeha, krajem 2007. proglašena sam za najboljeg sportistu, osoba sa invaliditetom, grada Novog Sada, pokrajine Vojvodine, a takođe dobijam i specijalno priznanje grada Bečeja, za ostvarene rezultate. 2008. godine najznačajnije mi je bilo što sam se sa svakog takmičenja (Svetkog kupa): Engleska (Liverpul), Slovenija (Laško), Poljska (Cetniewo),Slovačka (Pještani), Rumunija (Cluj-Napoca) vratila sa osvojenim zlatom u svojoj T4 klasi, a najvrednije mi je srebro sa Paraolimpijskih Igara osvojeno na Igrama u Pekingu 2008. U 2008.godini postajem vlasnik nagrade Jovan Mikić Spartak, a nagrađuju me takođe i Pokrajina ( posebno priznanje), Sportski savez grada Novog Sada (SANS) ( posebno priznanje), „Dnevnik“ (posebno priznanje), grad Bečej (posebno priznanje) i Olimpijski Komitet Srbije ( posebno priznanje za osvojeno srebro na Paraolimpijskim Igrama u Pekingu) i Paraolimpijski Komitet Srbije me proglašava za sportistkinju godine 2008.. Koje je dodeljivano prvi put od osnivanja Paraolimpijskog komiteta (osnovan je 1999.god.) Ovih dana ostvaruje mi se san da dostojno reprezentujem svoju zemlju na međunarodnoj sceni i dostojno i sa velikom čašću i ponošću nosim dres svoje zemllje.
